थंड पिंप..

आत्ताच..नुकतंच केलंय कोणीतरी हे सगळं..

 एक..दोन वर्षाच्या लहान मुलीला एका पूजनीय बाबा कम मांत्रिकानं चेटकीण, अशुभ, अमंगळ घोषित केल्यावरून तिला तिच्या आईबापांनी बाथरूममध्ये कोंडून भुके मारलं..

चौदा दिवस तिचा छोटासा जीव रडत ओरडत बिना अन्नपाण्याचा जगला सुद्धा..

मग टाचा घासत संपून गेला.. चिवट होता जीव..

..जगायचं होतं चेटकिणीला..

…………………

 नकोशा तान्ह्या पोरीला कोण्या अडल्या नडल्या आईनं किंवा बापानं  एक्स्प्रेस ट्रेन मधून फेकून दिलं..मल्टीपल हेड एन्ज्युरी, ब्लीडींग होऊन गेलीच…

 …………….

कच्ची जन्मलेली छोटी बाळं इन्क्युबेटरमध्ये घुसमटून मेली.  पूर्वी एकदा जळून  मेली होती.

 डॉक्टर आणि स्टाफला माहीत होतं..टाळता आलं असतं.. 

 नाही..टाळायलाच हवं होतं.. पण एका वेळेला नुसताच निष्काळजीपणा…. आणि दुसऱ्या वेळेला संपावर होते म्हणे.. 

 …………………..

 नाही…. तसं नको..फक्त बाथरूममध्ये कोंडून मारलं त्याविषयीच बोलतो..डायल्युट व्हायला नकोय मला जरासुद्धा…

दोन वर्षाची ही मुलगी पुन्हा पुन्हा बाहेर येण्यासाठी धडपडत रडत ओरडत होती..भूक लागली होती तिला..

बाप  बाहेर लाठी घेऊन बसला होता..

तरी चौदा दिवस तग धरली छोट्या जिवानं   ..

मग छातीत श्वास ओढवेना  म्हणून हरून मरून थांबली एकदाची..

बापाला चार सहा वर्षांची कैद झालीय..

आदरणीय कायद्याला मी जरा बाजूलाच ठेवतो..म्हणजे त्याचा अवमान, विनयभंग, बलात्कार काही व्हायला नको..

अंधश्रद्धा निर्मूलनही चालू ठेवा.. गुड वर्क..पण आत्ता जरा बाजूला उभे रहा..

Meanwhile ..मी एक सुचवतो..

त्यां पोरीच्या मरणानं मी तडफडतोय म्हणून सुचवतो..

त्या बापाला एका खडबडीत लोखंडी पिंपात भरून वरून झाकणाला वेल्डिंग करून एका थंड तळघरात ठेवून द्या  ..

मरण्यापूर्वी नखांचं मांस निघू दे पिंपाच्या भिंती ओरबाडून..टाचा घासायालाही जागा मिळू नये..

हवा जायला भोकं ठेवा..घुसमटून लगेच सुटका नको..भुकेनेच मरू दे.. चौदा दिवस नाही काढणार त्याचं शरीर..सुटेल तसाही लवकरच..

क्रूर  वाटतंय? प्रीमिटिव्ह ? ? मानवी अधिकारांच्या विरुद्ध ?

विकृत आहे ना मी ?

 ….

आणि तो बाप ..तो ही आहेच अजून..

अंधश्रद्ध आहे नाही का तो ?? की गरिबीमुळे पिचलाय?? शिक्षणाचा अभाव झालाय का बिचारयाला? 

 आणि मी..एक सुरक्षित, सुशिक्षित, श्रीमंत, आहे रे वर्गातला जंतू आपल्या घरात बसून त्याला सजा फर्मावतोय?

 अरे पण त्या लहान जीवाचे आचके ऐकून तुझ्यातला बाप जिवंत नाही झाला भडव्या.. गरिबी मध्ये आली ? की अडाणीपणा?

 ”सूड” या भावनेला कायदेशीर मान्यता का नाही?

 सुडामुळे सूडचक्र चालू राहील या भीतीनं ?  

 भीतीवर चालतोय कायदा ?

……

अरे यार निदान लहान मुलांसाठी तरी ठेवा थोडा सूडजन्य न्याय ..त्यांच्याकडे कसलाच डिफेन्स नसतो रे..

इन्क्युबेटर मधली कमी दिवसांची बाळं होती..त्यांना कळलंही नसेल की आपण भाजून मरतोय.. फक्त जळणाऱ्या कातडीनं क्षीण किरकिर रडत श्वास संपून गेली ती..

“वाचवा !! गुदमरतोय मी..!!”  “आग आग होतीय !!” इतके शब्द शिकेपर्यंततरी त्यांना जगवण्याची आपली जबाबदारी असते रे..

दोन वर्षाच्या पोरीत इतकी ताकद नाही रे की बापाच्या कमरेत लाथ किंवा डोक्यात हातोडी घालून स्वत:चा जीव वाचवेल..निदान प्रयत्न तरी करेल..

ती आईबापावर विश्वास ठेवूनच जगत होती..पेशीला पेशी जोडत मोठी होत होती..

संपूर्ण शरण होती ती तुम्हाला..

तुम्ही तुमच्या मांत्रिक बाबाला जितके मनोभावे शरण होतात त्याहूनही जास्त..

खूप भरवसा होता तिचा तुमच्यावर ..श्रद्धा होती..

नको होती चेटकीण तर रस्त्यात सोडून यायचं.. थेंबभर भलाईवर जगण्याएवढी नक्की चिवट होती ती छोटी..

तिच्या बाप माणसा..

 ..तुझ्यापेक्षा ती नक्कीच फिट होती जगायला..

वाईट वाटतंय या तोंडातून बोलताना..पण पिंपात मेलास की मनाला शांत  वाटेल..Human Rights वगैरे शब्द वापरून काही चर्चा करण्याइतकी किमान तगमग कमी होईल..

थोडक्यातच..

एकूणपैकी थोडक्यात लिहिण्याच्याच लायकीचं बरंच असतं.. आणि बरंच लिहावं अश्या लायकीचं थोड्कंच असतं..

थोडक्यात लिहिण्याची सवय लागण्यासाठी माझा “थोडक्यात” ब्लॉग आहे..

http://micronachiket.wordpress.com/

 अजिबात वेळ नसेल तेव्हा जरूर बघा..

टाकलेले पेपर..

नऊ ते नऊ कचेरी म्हणजे सकाळी सात ते रात्री अकराच तिच्या आयला.. साहेब लोकांचं कधीच समाधान होत नाही..

निम्फोमॅनियाक (याक..!!) जॉब..

दहा ते पाच नोकरीवाले दिवस फोटोत गेले..

डायनासोर गेले तरी मगरी टिकून रहाव्यात, तसे ते “टेन टू फाईव्ह” वाले “सरकारी” अभयारण्यात टिकून राहिले..

कोर्पोरेट “भया”रण्यात मात्र बळकट आणि हलकट ते टिकले..  आणि दुबळे पिचले..

इंट्रो बास्..!!

छातीवर हात ठेवून महिन्यातून एकदा स्वत:ला विचारावं..”ऍम आय हॅपी??”

..असं एक मला आवडलेलं कोणाचंतरी तत्वज्ञान..

मी  रोजच छातीला विचारायचो..”ऍम आय हॅपी??”

छातीकडून मोठ्ठा “नाय” यायला लागला होता..पोट, किडनी,प्लीहा, यकृत वगैरे इतरेजन विचारलेलं नसतानाही “नाय नाय” करत रहायचे..

त्यात शनिवारची सुट्टीही बंद झाली..

ही उंटावरची शेवटची काडी नव्हती.. तर उंटावर अख्खा हत्ती चढवण्यासारखं होतं..

आणि मग मात्र उंटानं पेपर टाकले..

सकाळी उठून घरोघरी नव्हे.. हपीसात टाकले. …

दोन महिन्यांची नोटीस..बसा आता रडत भेंडी..

मी कचेरीत सोडचिठ्ठी देऊन झाल्यावर एक दोन दिवस नाही झाले तर संदीप खरेनं टी.व्ही. वर दमलेल्या बाबाची कहाणी ऐकवली..

बायको बिचारी इमानदारीत रडली कविता ऐकून..आम्हीही अकरा वाजता घरी येतो..आमचं बाळही असंच नुसतं झोपलेलं बघत बघत आम्ही दोघं पैसा कमावतो..मोठ्ठं होतानाही झोपेतच बघायचं..
रविवारी क्वालिटी टाईम त्याला देण्याची धडपड..बकवास असते ती..तुमचं स्वत:चं शेण झालेलं असताना कसला क्वालिटी टाईम ??

मी मात्र यावेळी फॉर अ चेंज नाही रडलो..

बाळासाठी पैसा..आणि बाळाला बाबा नाही म्हणून बाबाच्याच डोक्यावर  अपराधाचं ओझं..मी नोकरी सोडल्यानं तात्पुरता निरपराध झालो होतो..

मी दुसरी घराजवळचीच नोकरी शोधीन..आणि मग बाळाला रोज बागेत घेऊन जाईन..असं काहीसं स्वत:लाच गोलमाल सांगून मी रडण्यातून सुटका करून घेतली..

कदाचित मला घराजवळ नोकरी..किंवा नोकरीजवळ घर हे दोन्ही जमणार नाही..मला माहीत आहे..

आज.. सकाळी बाळ स्वप्नात आलं..

खरं तर माझ्या बाजूलाच आडवं तिडवं झोपलं होतं..स्वप्नात यायची काही गरज नव्हती..एरव्हीसारखं लाथेनं ढोसूनही सांगता आलं असतं..पण मुळात बाळ हलकटच आहे.. बापावर गेलंय..

स्वप्नात मी त्याला घट्ट पकडून नुसताच रडत होतो..

“ऑफिसला जायलाच पाहिजे रे मला..” असं पुन्हा पुन्हा म्हणत मी रडत होतो..

आम्ही बागेत होतो.. मी ऑफिसला चाललो होतो.. आणि त्याला “घूम्मी” करायची होती बहुतेक..

स्वप्नात मला कधीच नीट काही उमगत नाही..पण कळत इतकंच होतं की मी खूप खूप रडत होतो..त्याला गच्च पकडून..श्वास कोंडला होता..

जाऊदे.. नंतर जागा झालो..सुटलो..

मी त्याला झोपवण्यासाठी गोष्टी सांगू शकत नाही..राक्षस, राजकन्या आणि राजपुत्राच्या गोष्टी मीच विसरलोय ..पण..

तो मला जेव्हा जागा असलेला भेटतो तेव्ह्ढ्या छोट्ट्याशा वेळात तो अखंड वटवट करणारा पोपट असतो..

आणि मी त्याच्यावर खेकसणारा राक्षस असतो..

राक्षसाचे प्राण पोपटात आहेत..

….

रेडियमची कवटी..

सांगलीच्या माझ्या ज्युनियर कॉलेजच्या दिवसांत माझी आणि माझ्या इतर अण्णाप्पा आवाडे मित्रांची युवकसुलभ लैंगिक उपासमार व्हायची..

मग आम्ही ल्यूनारूढ सुकुमार युवतींना अतिद्रुतफ़टफ़टीचालनप्रभावित करण्याचे प्रयत्न भल्या पहाटेपासूनच करायचो..

त्यातल्या एकाकडे बुलेट होती..

भक..भक..भक..भक..

त्यावर त्यानं चकचकीत रेडियमची कवटी काढून घेतली होती..

त्याखाली दोन हाडं..आणि “माफिया” असं इंग्रजीत लिहिलेलं..

…

आणि एक दुसरा यामाबहाद्दर..त्याच्या काळ्या रंगाच्या आणि मडगार्ड काढलेल्या फ़टफ़टीवर सुरा आणि काही रक्ताचे थेंब रेडियमने डकवले होते..
…

(मी का कोण जाणे पण माझ्या कायनेटिक होन्डावर “अकबरलीज”  असं लिहिलं होतं..)

..

मीन मशीन..सुसाईड मशीन..डेथ मशीन..अशीही नावं येता जाता दिसायची..

…

“प्रतीक” असं साधंसुधं नाव लिहिलेल्या एका टमटमवर त्या “प्रतीक” लाच भेदून एक पिस्तूल आणि त्यातून धूर..असंही एक धिचक्यांव होतं..

…

खूपच वर्षं झाली..

तरी..

आता रिक्षातून जाताना काचेवर “रिक्शा-सेने”चा स्टिकर दिसतो..

वाहतूक मुरम्ब्यात अडकलेलो असताना एका बाजूला काळे फ़ळे दिसतात..वर नाव रंगवलेलं..

रणसंग्राम मित्र मंडळ..
युवक क्रांति ग्रुप..
संघर्ष गणेशोत्सव मंडळ..
“ब्लड” ग्रुप..
झुंजार युवक दल..

अशी आलटून पालटून रक्त सांडणारी मंडळांची नावं..

त्याच फ़ळ्यावर खाली खडूनं खरडलेली “कोणातरी”च्या मातु:श्रींच्या दु:खद निधनाची बातमी..

किंवा कशामुळेतरी “हिंदूं”चा अपमान झाल्याचा जाहीर निषेध..

रक्त खूप आहे.. पण सांडायला संधी नाही..

..आणि क्रांती तर हवीच हवी..झुंज तर द्यायचीय..संघर्ष तर करायचाय..

देशाला सळसळून उभा करण्याची ताकद असलेलं रक्त साकळलंय..!!

उपासमार चालूच आहे….हेमोग्लोबिन कमी झालंय..

अनिमिया झालाय..

धमाका सेल..

प्रभादेवी येथील इमारतीत गैस सिलेंडरच्या स्फोटात चार जखमी..

अशी  बातमी देण्या ऐवजी..

प्रभादेवी में एक बिल्डिंग में धमाका..

राहत कार्य जारी. .

दमकल घटनास्थल पर रवाना..

मग परत परत..

तीनतीनदा मोठ्ठ्या होत गेलेल्या फॉण्ट मधे..फ्लॅशिंग लेटर्स मधे..

एकच ओळ..

प्रभादेवी में एक बिल्डिंग में धमाका..

प्रभादेवी में एक बिल्डिंग में धमाका..

प्रभादेवी में एक बिल्डिंग में धमाका..

आणि शेवटी एक लाइन..

पटकन.. जाता जाता.. नाईलाजानं दाखवल्यागत….

सिलेंडर विस्फोट की आशंका…

….

बस यार.. बस करा हलकट धंदा तुमचा..

प्वाईंट्स….!!

राखीच्या स्वयंवराविषयी मला काही सज्जड आणि उत्तेजक शंका आहेत.. विचारतो..

१) जो “जिंकेल” त्याच्याशी राखी खरंच लग्न करणार आहे असं मी ऐकतो..
..सर्व उमेदवारांना या धोक्याची स्पष्ट जाणीव दिली आहे ना ?

त्यांना हां फ़क्त खेळ आहे आणि नंतर फ़क्त कॅश घेऊन घरी जायचंय असं भाबडंभुबडं काही वाटत नाहिय्ये ना ??

२) एक उमेदवार आधीची बायको असूनही “खेळायला” आला होता..आधी एक लग्न झालेलं असूनही दुसरं लग्न करण्याची इच्छा..आणि ते ही राखीशीच..यावर काही उपचार, समुपदेशन, शॉक थेरपी, सिलेक्टिव्ह सेरोटोनिन रि-अपटेक इन्हिबिटर्स वगैरे उपाय आहेत का ?? काही संशोधन चालू आहे का ?

त्याला राखीनं हाकलून दिलं म्हणून वाचला…नाहीतर कोण जबाबदार होतं सगळ्याला ??
चॅनेलनं काखा  वर केल्या असत्या…

३) आधीच हुंडापांडा बोलून ठरवून फिक्स झालेल्या केनेडियन मुलाला “व्हाया स्वयंवर” नवरा बनवायचा आणि बाक़ी दहा बारा ट्यांव लोकांना महिनाभर नाचकामाला कंत्राटी नेमायचं असा हा वट्ट प्लान आहे..आणि त्यातून लग्नखर्च “सुटायचा” आहे असं सारखं डोक्यात येतंय..

सवाल हा की कितने प्रतिशत भारतीय ऊपरवाले प्वाईंट नंबर ३ से सहमत है ??

बांगड्या भर…!!

काय हे..

ढेरी कमी कर.. पोटुशा बाईसारखं दिसतं.. कितवा महिना ?

……………………

कोणाच्यातरी लग्नात एक ज्येष्ठ येऊन माझ्या पोटाला टोचला..

स्वत:ला अक्यूपंक्चरची सुई समजतो लेकाचा..

…हो..   माझं पोट प्रचंड सुटलेलं आहे..मुळातच मान्य.. अगदी बेसिक ट्रुथ..

त्याला थुलथुलीत, टायर, नगारा असे खूप चांगले शब्द आहेत..

पोटुशा बाईचं पोट असं बेढब नसतं..ते खूप छान आणि हेल्दी असतं..

पण बाईसारखं असणं किंवा दिसणं (विशेषत: पुरुषानं..) हा उत्तुंग अपमान असतो असं त्याला वाटत होतं..

मला सर्वाधिक लागेल असं त्याच्या मते तो बोलला होता..
…..
शिवी बाईवरून दिलेलीच जास्त लागते..

“तुझ्या बापाच्या XXXX…”  या वाक्यावरून थोडी बाचाबाची होईल आणि वेळ भागून जाईल..

पण..

“भेंXX” किंवा  “आईच्या XXXX” या वरून मात्र रक्त निघणं अत्यावश्यक आहे..

साध्या “ठिकाणाचं” एकदम “घटनास्थळ” बनलं पाहिजे..

तरीही जर तुम्ही गप्प बसलात तर मग तुम्ही स्वत:च बाई ठराल..

त्याइतकं दुसरं लाजिरवाणं काय असू शकेल?

बांगड्या भर.. लुगडी धू..अशी जुनी परंपरा आहे…

…………

तुम्ही वाईट पुरुष असलात तर तुम्ही मजेत रहाल..

पण सेन्सेटिव्ह, चांगले, कुटुंबवत्सल (कु. व.) ,स्त्रियांना आदर देणारे वगैरे असाल तर बरेच त्रास आहेत..

एक तर रोज दाढी केली पाहिजे..

खुंट वाढलेला पुरुष बायकांच्या (सर्व्हेमधे)  टॉप सेक्सी लिस्टचा भाग बनू शकतो….पण मग तो कु.व. आणि स्त्रियांना आदर देणारा (वट्टात सेफ) राहणार नाही..

दुसरं म्हणजे कितीही उन्मादक कपड्यांत किंवा मोक्याच्या ठिकाणी वस्त्रगहाळ अशा पोरी बघूनही चेहरा शांत ठेवणं भाग आहे..

त्यांनी सरळ मनानं तसा पेहराव केलेला असतो….आपण काही बघितलंच नाही असं ऊर्ध्व-अधर-नैऋत्य दिशेत नेत्र रोखून पटवणं अत्यावश्यक…

..एरव्ही काही करण्याची कुवत तुमच्यात नाहीच (कारण तुम्ही कु. व. आहात..).. ..जीवदया नेत्रप्रभा ओघळावं तसं डोळ्यांतून ओघळणारं पाप पुसा..
…………

बाई आणि बुवामधे लई भानगडी आहेत च्यायला..

आय एम् सॉरी..

आत्ता आत्ताच मायकेलची चेष्टा केली..

आणि अचानक मायकेल गेलाही..

तो खूप जगेल आणि माझ्यासारख्या फॅन्सना अजून खूप खूप “आssव” करून किंचाळण्याइतका आनंद देईल असं वाटलं होतं..

खूप खूप वाईट वाटलं..

आय एम् सॉरी..

मी ती एंट्री काढून टाकतोय..

गोची, बोच, डूख, चकवा..आणि हो..अश्वत्थामा..!!

महाराष्ट्र सरकार, मिलिटरी, नेव्ही, आर्मी, झेड.पी., झी टी.व्ही. , पा.पु.मं., मा. सर्वोच्च न्यायालय, अमेरिका यांपैकी जे कोणी मराठी भाषेतल्या शब्दांच्या वापरांचे नियामक असतील त्यांनी काही शब्दांवर तीन वर्षांसाठी बंदी घालावी..निदान त्या त्या संदर्भात वापरावर निर्बंध आणावे.. लिस्ट खालीनिर्दिष्ट..:

बंदी घालण्यालायक घरांची नावं: श्रमसाफल्य, मातृकृपा, पितृकृपा, कोणाचीही कृपा,  मातृस्मृति, पितृस्मृति, कोणाचीही स्मृती, मातृछाया, पितृछाया, कोणाचीही छाया, सावली, समाधान, योगायोग, बंधुप्रेम..

उपरोक्त नावं एकतर वापरून वापरून झिजली आहेत..आणि ती नेहमीच जीर्ण “धोकादायक इमारतीं”ची नावं वाटतात….

चेम्बुरास एक “पिवळा बंगला” या नावाचाच बंगला आहे..अशी नावं ठेवावीत..

टी.व्ही. सीरियल्स मधल्या संवादांत बाळबोध बुळबुळीत म्हणी आणि चौथीत शिकलेले वाक्प्रचार वापरून वाक्यांचा दर्जा “ड” करून टाकला जातो..

उदा.

डाव खेळणं..डाव उलटवणं..डावाचं काहीही करणं..डावपेच..खेळी.. पुढची खेळी.. फासे टाकणं..

एका दगडात दोन पक्षी मारणं..

अस्तनीतला साप..सापाला ठेचणं,साप पाळणं, सापाला दूध पाजणं, सापाचं काहीही करणं..

खेळखंडोबा होणं..आगीतून फुफाट्यात पडणं..

उलटवार, पलटवार, काटा काढणं, काट्यानं काटा काढणं, सुंठीवाचून खोकला जाणं..

बाजी उलटवणं, टक्कर, “गाठ माझ्याशी आहे”,  “काखेत कळसा गावाला वळसा..” 

…

…बंद करा..फ्रेश शब्द हवेत आम्हाला…
 
लिखाण (कथा,कविता, नाटक, कादंबरी इ. ची नावं किंवा त्यातले शब्द):  गोची, बोच, डूख, चकवा, जाळ, जोळ, कोहम, झाकोळ, काळोख, नाग, गिनीपिग, अंगार, अग्निकुंड, झुंजूमुंजू, सांजवेळ, यज्ञ, आहुति..

अश्वत्थामा, अश्वत्थाम्याची जखम.. त्या जखमेला आता लावा बँड-एड..

…वर्तमानपत्रांतून वापरलेले कागदी शब्द..

तपास, आढावा.. हे.कॉ. तावडे अधिक तपास करत आहेत..गृहमंत्र्यांनी परिस्थितीचा (हेलिकॉप्टरमधून) आढावा घेतला.. 

.. इशारा, सडेतोड इशारा, रोखठोक इशारा, कसलाही इशारा,पाकला किंवा कोणालाही (चोख) प्रत्युत्तर..

निधन,  त्यांच्या पश्चात दोन मुले, पत्नी असा परिवार..

..एकाच घरातील तिघांचा दुर्दैवी अंत, विचित्र अपघात, तिहेरी अपघात..

..मृतांत महिलांचा समावेश वेगळा कशाला दाखवावा लागतो ?

काहीही आढळणं.. उदा. झाडीत मृतदेह आढळून आला..

..दिल्लीत किंवा कुठेही चक्रं वेगानं फिरू लागणं..राजकीय वारे वाहू लागणं.. याक.. !!

जनजीवन विस्कळीत होणं (विशेषत: मुंबईत.. एरव्ही वेगळं काय असतं की जे पावसानंतरच “विस्कळीत होईल???)

नुसते ताजे नवे शब्द आले तरी तेव्ह्ढ्यानं आयुष्य किती रसरशीत होईल..नव्या वहीसारखा त्या शब्दांनाही कोरा कोरा वास असेल..

…शब्दांची अफाट ताकद किती दिवस माळ्यावर सामान चढवायला वापरणार ??

म.टा. नं हेड्लाईनमधे लिहिलं होतं -  “पु.लं. गेले”

..आपले आजोबा गेल्यासारखं पाणी आलं डोळ्यातून..शब्दांची ताकद..

..पु.लं.चा मी कोणी नसलो म्हणून काय झालं….  माझे तर ते जिवाभावाचे प्रेमाचे होते ना ..??

ते गेले.. !! त्यांचं निधन नाही होऊ शकत..त्यांना देवाज्ञा नाही होऊ शकत..!!

ते गेलेच..

ग्रेट हेडलाइन..!!

मुंग्या…

पूर्वीच झालेली गोष्ट.. होऊन गेलीय आता ती..  

लोकल ट्रेन मधे चक्क गर्दी कमी होती.. बाकडं पकडून बसलो..पूर्ण पार्श्वभाग टेकायला मिळाला.. वाह…

लोकल ट्रेनच्या बाकाखाली पहुडलेला एक कळकट मनुष्य दिसला..

आरामात झोपलेला..  सगळे टकमक बघताहेत.. याला काही पडलेली नाही..

भिकारी असणार..

प्यायलेला असेल..

गर्दुल्लेही असतात … लोकललाच घर बनवणारे..

रात्री झिंगून पडल्यावर लोकलसकट कारशेड मधे जातात…

“प्लॅटफॉर्म क्रमांक दो की लोकल कारशेड जायेगी.. यात्रियों से निवेदन है की कृपया इस लोकल से यात्रा न करें..”

इतकं मोठ्ठ वाक्य ऐकून समजणं आणि तदनुसार कृतीही करणं हे पिऊन टांगापलटी अवस्थेत असताना शक्य नाही..

….

बघत बसलो.. नकळत..

….

..किंवा बिचारा आजारीही असेल…बेघर जिवाला सगळेच लाथा घालतात..

….

एकटाच असणार नक्की.. पुढे मागे कोणी नाही..

अन्न पाणी तरी मिळालंय की नाही कोण जाणे..

….
तो भीक मागत नाहीये.. तो रडत भेकत नाहीये.. त्याला काही नकोय..

विरक्त.. निरिच्छ

शांत झोपलाय..

….

अचानक खाली दिसली एक मुंगी..

लोकलमधे साली मुंगी कुठून आली ?

कारशेड्मधल्याच मुंग्या असणार.. चुकून आलेल्या.. एरव्ही इथे त्या वारूळ कुठे बांधणार आणि लोकांच्या तुडवतंगड्यांखाली जिवंत किती वेळ राहणार ??

एरव्ही इथे मुंगीलाही शिरायला जागा नसते असली मचूळ कॉमेन्ट मारण्याचीही सोय राहिली नाही..
..
आयला मुंग्यांची रांगच..

कोणीतरी खाऊन सांडून ठेवलंय काहीतरी.. सेन्सलेस पब्लिक..

नीट ट्रेस केली रांग…

रांग शिरलीय त्या भिकारी कम गर्दुल्ला कम आजारी सज्जनाच्या नाकात..आणि कानातही..

….मुंग्या लागल्यात त्याला..

परिस्थितीनुसार रीतसर दरदरून हादरलो…

..

नंतर पब्लिक आणि पोलिस मिळून सगळं प्रोसीजर प्रमाणं झालं असेल..

..

पण लहानपणची कष्टाळू सुस्वभावी मुंग्यांची गोष्ट उगीच ओला स्पंज पाटीवरून फिरल्यासारखी पुसून गेली..